Rok rozpoczyna i skończy w Tandilu (to już piąty pobyt). Gorąc, zaniepokojony kryzysem ekonomicznym w Argentynie. Myśli nawet o przeniesieniu się do innego kraju.
Gombrowicz inwestuje pisarskie dochody w maszynę do produkcji plastikowych figurek, czym zajmuje się zaprzyjaźniona Maria Świeczewska. Pomaga finansowo rodzinie w Polsce i funduje stypendium dla Mariano Betelú.
W kwietniu zostaje nominowany do francuskiej nagrody dla najlepszego pisarza zagranicznego. Ostatecznie dostanie ją Lawrence Durell.
Rośnie zainteresowanie dziełem Gombrowicza wśród wydawców włoskich, amerykańskich, angielskich i niemieckich. We wrześniu podpisze umowę na wydania amerykańskie z Harcourt Brace na Ferdydurke.
Po zredagowaniu Wędrówek po Argentynie rozpoczyna pisanie, ponownie dla Radia Wolna Europa, Wspomnień polskich, które ukończy na wiosnę 1961 r.
Śpiewam sobie i muzom, tak – ale, śpiewając, tkwię w was i muszę wywalczyć sobie, określić, ustalić miejsce w społeczeństwie. Nie zaszkodzi więc jeśli bocznymi drzwiami wprowadzę was za kulisy mego teatru – i temu właśnie służy „Dziennik”.
Wędrówki po Argentynie |
Kontynuuje pracę nad Dziennikiem, który Kultura regularnie publikuje na swoich łamach. W tym roku napisze o Lechoniu oraz ręce kelnera z kawiarni Querandí.
Pismo Preuves publikuje fragmenty Dziennika, poprzedzone artykułem Konstantego Jeleńskiego: «Witold Gombrowicz ou l’immaturité adulte». Gombrowicz przesyła Jeleńskiemu rękopis Pornografii, którą ten przyjmuje z entuzjazmem. W październiku Giedroyc zaproponuje wydanie powieści w Kulturze.
Latem, w Kielcach umiera w wieku 89 lat matka Gombrowicza. Witold prosi siostrę Renę, o zniszczenie ich korespondencji.
Co do Matki, to, jak pisałem do Reny, zadała mi ona wiele straszliwych męczarni swoją fatalną formą (chyba nie mnie tylko) – ale ja właśnie mniej mam powodów do skarg, gdyż to zapewne wyczuliło mnie pod względem artystycznym. Tak czy owak Matka była najsilniejszym czynnikiem kształtującym naszą psychikę.
List do brata Janusza, 9 VIII 1959 |
