Ojciec pisarza pochodził z rodziny litewskiej. Jego przodkowie przez setki lat mieszkali na Żmudzi, w powiecie poniewieskim. Jeszcze w XVI wieku pisali cyrylicą, według ówczesnego zwyczaju szlachty Wielkiego Księstwa Litewskiego; od wieku XVII podlegli stopniowej polonizacji. Należały do nich majątki w okolicach miasta Remigoła: Wysoki Dwór, Lenogiry i Mingajłów. Dziadek pisarza, Onufry Gombrowicz przed wybuchem powstania styczniowego został uwięziony za udział w spisku antycarskim; później zwolniono go, jednak nakazano mu sprzedanie swych włości i opuszczenie na zawsze Litwy.

Jan Onufry Gombrowicz urodził się na Suwalszczyźnie, gdzie przejściowo przebywali jego rodzice i starsza siostra po przymusowym wyjeździe z Litwy. Choć Onufry nabył później majątki ziemskie w Sandomierskim - Jakubowice, potem Małoszyce - jednak do końca życia bardzo tęsknił za Litwą, a rodzina Gombrowiczów miała poczucie wykorzenienia i deklasacji.

Młody Jan Gombrowicz studiował na Politechnice w Rydze, jednakże studiów nie ukończył z powodu kłopotów materialnych. Osiadł w Małoszycach. Po ślubie z Antoniną Kotkowską został dyrektorem huty w Bodzechowie; po śmierci teścia przejął jego przedsiębiorstwo (kopalnię kamienia, wytwórnię wyrobów kamieniarskich i fabrykę papieru) w Dołach Biskupich. Został też dyrektorem warszawskiego oddziału Spółki Akcyjnej Wielkich Pieców i Zakładów Ostrowieckich. W roku 1926 aż do śmierci był organizatorem i prezesem Centrali Zakupu Złomu przy Związku Polskich Hut Żelaznych. Dzięki swej pracy i energii zapewnił rodzinie wysoki poziom życia.

Gombrowicze mieszkali w Warszawie, tylko wakacje rodzina spędzała zawsze na wsi, w Małoszycach.

Ojciec pisarza był człowiekiem lubianym i poważanym. Nie miał specjalnych zainteresowań intelektualnych, cechowało go natomiast poczucie humoru i sympatyczny, jowialny sposób bycia. Trudne były jego relacje z żoną. Już jako ojciec dorosłych dzieci zaangażował się w miłosny związek z inną kobietą; nigdy jednak rodziny nie opuścił. Był odpowiedzialnym i kochającym ojcem. O Witolda, najmłodszego syna, bardzo się troszczył: nie skąpił pieniędzy na jego potrzeby, zafundował mu roczne studia we Francji. Jednocześnie – jeśli wierzyć świadectwom – „martwił się dziwactwami najmłodszego syna” (Jaśniepanicz, Joanna Siedlecka).

Pisarz nie poświęcił ojcu wiele miejsca we wspomnieniach. Duchowo byli sobie obcy. Ojciec reprezentował w domu „normalność”, był opoką (przede wszystkim materialną) dla rodziny. Witold w młodości miał sporo przykrych konfliktów z ojcem, na tle swego „nieuporządkowanego” życia osobistego i prowokacyjnych, drażniących zachowań i wypowiedzi. Żalił się przyjacielowi, że tylko jego starsi bracia „rozumieją się z ojcem”.

Ojciec chętnie sfinansował wydanie pierwszej książki syna: Pamiętnika z okresu dojrzewania. Podobno książki nie przeczytał, ale był z Witolda „zadowolony i dumny” (jak twierdzi Tadeusz Kępiński we wspomnieniach Witold Gombrowicz i świat jego młodości). W tym samym roku (1933) ciężko zachorował i zmarł. Witold opiekował się nim w chorobie i był przy jego śmierci. Jan Gombrowicz został pochowany na cmentarzu w Przybysławicach.

Witold o ojcu: